CV 1998

Ik herinner het me als de dag van gisteren. Het is nu al iets meer dan 12 jaar geleden, toen ik voor het laatst een goed gesprek had met mijn opa. Mijn opa die dezelfde naam droeg als ik, woonde in Cabo Verde. De man waarnaar ik ben vernoemd is hier geboren en getogen. De dierenliefhebber was de helft van zijn dag bezig met het voeden van zijn fee en dat op 78-jarige leeftijd. Zelf was ik maar 10 jaar jong en alleen in staat om een hele zomervakantie te voetballen. Na het voetballen was ik in nog genoeg gefocust om naar de verhalen van mijn opa te luisteren die ik niet eens verstond. Kaapverdiaans spreken was mij nog nooit geleerd en het volgen van zijn verhalen was hierdoor eigenlijk onmogelijk. Toch lukte het mijn opa om een jongetje van 10 een half uur op een bankje te houden. Dit bankje bevond zich voor de huis van mijn oom. Ik herinner me dat ik aandachtig luisterde naar zijn verhalen. Maar waarom? Het was de eerste keer dat ik mijn opa had ontmoet en ik heb nooit een andere opa gekend. Hebben opa's en oma's een soort aantrekkingskracht, waardoor kleinkinderen zich vaak op hun gemak voelen bij hen? Ik denk het wel! Mijn opa vertelde en vertelde alsof hij wist dat dit gesprek een impact op me achter zou laten. Alsof hij vergeten zou worden als hij dit niet had gedaan. Eerlijk gezegd weet ik niet eens zeker of ik hem niet zou vergeten zonder dit gesprek. Ik zou hem in ieder geval anders herinneren. Het voelde alsof hij erg veel van me hield en dat terwijl hij me voor het eerst zag. Zag hij zichzelf in mij? Dat had nog best gekund aangezien ik ook erg veel van dieren hou en er ook wat uiterlijke overeenkomsten waren. Het was voor mij ongekend om met zo'n zachtaardige man te communiceren. Is deze man daadwerkelijk de vader van mijn vader? Het leukste waren de kleine onderbrekingen. Hij zei dan: ‘ovi?’ (begrijp je?) en ik antwoordde dan 'si' (ja). Hij had vast wel door dat ik er eigenlijk niet zoveel van snapte, maar hij wilde gewoon met me praten. Terwijl ik daar zat met mijn opa werd het langzaam aan donkerder. Bij elk andere persoon zou ik bang zijn geworden, maar bij mijn opa voelde ik me veilig. Plots deed iemand het licht aan bij de voordeur, waardoor een aantal insecten waaronder kakkerlakken zijn geschrokken. Drie grote kakkerlakken vielen op mij en ik begon te schreeuwen als een klein meisje. Mijn opa snapte niet zo goed wat er aan de hand was. Ik stond te trillen alsof ik ze op deze manier van me af kon schudden. Mijn moeder kwam eraan gerend en trok mijn shirt uit. Bleek dat er ook nog een kakkerlak onder mijn T-shirt krioelde. Mijn dag was verpest, althans zo voelde het. Deze dag zou de geschiedenis in kunnen gaan als een van meest onaangename dagen uit mijn leven. Hiervan is niks minder waar, want dit was de dag dat ik mijn opa het beste heb leren kennen. Dit was de dag dat ik liefde mocht ontvangen van een vrijwel onbekende man die helemaal niet vreemd aanvoelde. Twee jaar later kwam mijn opa te overlijden, een maand nadat ik voor een tweede keer op vakantie ben geweest naar Cabo Verde. De klap kwam hard aan, vooral omdat ik die zomer dacht dat ik nog heel wat zomers van hem zou kunnen genieten. Het leek er niet op dat hij me elk moment in de steek zou kunnen laten. Zal ik ooit nog zo snel van iemand gaan houden? Vragen stellen is een gewoonte geworden, ze beantwoorden gaat me vaak slechter af. Wanneer ik aan mijn opa denk, denk ik aan het gesprek. Ooit hoop ik het gesprek opnieuw te beleven in een droom. Eigenlijk ben ik wel nieuwsgierig naar het verhaal dat mij toen verteld is. Het verhaal is een deel van mijn leven geworden, zonder dat ik iemand kan na vertellen wat het verhaal precies inhoudt. Deze gebeurtenis ging mijn persoonlijke geschiedenis in als een van de mooiste dagen in mijn leven. Een die de pessimistische ik eraan herinnert dat er genoeg is om van te houden.